• Skip the side menu list
• สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
  • ข้อมูลทั่วไป
  • ข้อมูลเชิงสถิติเกี่ยวกับคนพิการ
  • สถานการณ์คนพิการในปัจจุบัน
    • คำนิยามและการจำแนกประเภท
    • นโยบายรัฐบาลและแผนการดำเนินงานแห่งชาติว่าด้วยคนพิการ
    • ระบบรัฐบาล
    • ความร่วมมือระหว่างภูมิภาค
    • ข้อมูลเชิงสถิติ
    • กฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้อง
    • สวัสดิการสังคม
    • การบริการทางการแพทย์ การฟื้นฟูสมรรถภาพ และเครื่องมือสิ่งอำนวยความสะดวก
    • การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน
    • ความเคลื่อนไหวเกี่ยวการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ
    • ความตระหนักรู้ของสาธารณชน
    • กีฬา
    • การป้องกัน
    • องค์กรเพื่อการพึ่งพาตนเองของคนพิการ ครอบครัว และสมาคมผู้ปกครอง
    • สตรีพิการ
    • การค้นหาและดำเนินงานกับความพิการตั้งแต่แรกเริ่ม และการให้การศึกษาแก่คนพิการ
    • การฝึกอบรมและการจ้างงาน
    • การเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและการขนส่งสาธารณะ
    • การเข้าถึงข้อมูลและการสื่อสาร
    • โครงการบรรเทาความยากจนด้วยการสร้างศักยภาพ สวัสดิการสังคม และการมีคุณภาพชีวิตแบบยั่งยืน
  • ทศวรรษคนพิการ แห่งเอเชียและแปซิฟิก พ.ศ. 2546 - 2555
  • ข้อมูลองค์กรที่เกี่ยวข้องกับคนพิการ

3.สถานการณ์คนพิการในปัจจุบัน

1. 3.1 คำนิยามและการจำแนกประเภท

   ข้อบัญญัติคนพิการ พ.ศ. 2541 (1998 Disabilities Ordinance) ได้ให้คำจำกัดความของคนพิการไว้ว่า

   “คนพิการ ไม่ว่าด้วยสาเหตุใด ได้แก่ ผู้มีความบกพร่องของอวัยวะส่วนหนึ่งหรือหลายส่วนของร่างกาย หรือความบกพร่องในการทำงานของร่างกาย ซึ่งแสดงออกในรูปของการไร้ความสามารถในแบบต่างๆ และลดความสามารถในการประกอบกิจกรรม ส่งผลให้เกิดปัญหาในการทำงาน การดำรงชีวิตและการเรียน”.

   อย่างไรก็ตาม กระทรวงแรงงาน ทหารทุพพลภาพ และกิจการสังคม (MOLISA) กระทรวงสาธารณสุข (MOH) กระทรวงศึกษาธิการและฝึกอบรม (MOET) และกระทรวง หน่วยงานและองค์กรเอกชน (NGO) อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องมักจะยึดคำจำกัดความตามการแบ่งประเภทของความบกพร่องที่ระบุไว้ภายใต้ International Classification of Impairments, Disabilities and Handicaps: ICIDH) ที่ออกโดยองค์การอนามัยโลก (WHO) ในปี 2523 มากกว่า

   คนเวียดนามโดยทั่วไปมักมองว่าคนพิการคือคนที่ได้รับบาดเจ็บหรือพิการเนื่องจากสงครามหรืออุบัติเหตุ

2. 3.2 นโยบายรัฐบาลและแผนการดำเนินงานแห่งชาติเกี่ยวกับคนพิการ

   นับแต่ทศวรรษที่ 1950 เป็นต้นมา รัฐบาลเวียดนามได้ใช้นโยบายและมาตรการต่างๆ เพื่อดูแลคนพิการ ดังนี้

   เพื่อตอบรับปีคนพิการสากลของ UNDP รัฐบาลเวียดนามได้ก่อตั้งคณะกรรมการคนพิการแห่งเวียดนาม (Vietnam Committee of Disabled Persons) เมื่อปี 2525 หลังจากนั้น 10 ปี รัฐบาลได้ลงนามในปฏิญญาเอเชียและแปซิฟิก (Asia Pacific Proclamation) เพื่อการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่และโอกาสที่เท่าเทียมสำหรับคนพิการ

   ในปี 2535 เวียดนามตั้งคณะกรรมการเพื่อคนพิการ (Commission for People with Disabilities) ขึ้นเพื่อดำเนินการเกี่ยวกับการประกาศทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก 2536-2545 และการดำเนินงานของคณะกรรมการก็นำความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญมาสู่คนพิการในประเทศ

   วันที่ 30 กรกฎาคม 2541 คณะกรรมการประจำสมัชชาแห่งชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม (Standing Committee of National Assembly of the Socialist Republic of Vietnam) ผ่านร่างกฤษฎีกาคนพิการ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความใส่ใจของรัฐบาลต่อปัญหาคนพิการ ทั้งนี้กฤษฎีกาคนพิการมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2541

   จากนั้นได้มีการจัดตั้งสภาประสานงานคนพิการแห่งชาติ (National Coordinating Council on Disability - NCCD) ขึ้น ซึ่งต่อมาได้จัดตั้งสำนักงาน NCCD ขึ้นเพื่อช่วยสนับสนุน NCCD และ MOLISA เกี่ยวกับคนพิการ NCCD มีสมาชิก 14 คนซึ่งเป็นตัวแทนจากกระทรวงที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ กระทรวงแรงงาน ทหารทุพพลภาพ และกิจการสังคม กระทรวงก่อสร้าง กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงขนส่งและคมนาคม กระทรวงวัฒนธรรมและข่าวสาร

   กระทรวงศึกษาธิการและฝึกอบรม คณะกรรมการกีฬาและการออกกำลังกาย และสมาคมคนตาบอดแห่งเวียดนาม นอกจากนี้เวียดนามยังเป็นเจ้าภาพจัดงานโครงการรณรงค์ทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิกครั้งที่ 9

   (The 9th Campaign of the Asian and Pacific Decade of Disabled Persons) ในเดือนธันวาคม 2544 ซึ่งจัดขึ้น ณ กรุงฮานอย

   ข้อจำกัดในเรื่องงบประมาณทำให้รัฐบาลใช้นโยบายการป้องกันความพิการผ่านความรับผิดชอบของหน่วยงานภาครัฐทุกระดับ

   แผนพัฒนาแห่งชาติ: ยุทธศาสตร์ 10 ปีเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม

   สาระสำคัญ: การกำหนดเป้าหมายทางเศรษฐกิจและสังคมโดยมุ่งเน้นที่การเจริญเติบโต การลดความยากจน และส่งเสริมความเสมอภาคทางสังคม

3. 3.3 ระบบรัฐบาล

   รูป 2

   ผังโครงสร้างของรัฐบาลเพื่อคนพิการ (ระดับชาติ)

   Description

   • MOLISA:กระทรวงแรงงาน ทหารทุพพลภาพ และกิจการสังคม
   • MOF: กระทรวงการคลัง
   • MOH: กระทรวงสาธารณสุข
   • MOET: กระทรวงศึกษาธิการและการฝึกอบรม
   • MOC: กระทรวงก่อสร้าง
   • MOTC: กระทรวงขนส่งและคมนาคม
   • MOCI: กระทรวงวัฒนธรรมและข่าวสาร
   • CPCC: คณะกรรมการคุ้มครองและดูแลเด็ก
   • NCSPT: คณะกรรมการกีฬาและการออกกำลังกายแห่งชาติ
   • VFF: Vietnam Fatherland Front
   • VWU: สหภาพสตรีแห่งเวียดนาม
   • VNRC: กาชาดเวียดนาม
   • SSVHO: สมาคมส่งเสริมพิการและเด็กกำพร้าเวียดนาม
   • VAVN: องค์การทหารผ่านศึกเวียดนาม

   หน่วยงานที่ได้รับมอบหมาย

   กระทรวงแรงงาน ทหารทุพพลภาพและกิจการสังคม (MOLISA)

   รายละเอียด

   1. คุ้มครองและดูแลคนพิการทั่วประเทศในนามของรัฐ
   2. ศึกษา บัญญัติหรือส่งให้รัฐบาลบัญญัติซึ่งนโยบายเกี่ยวกับการฝึกอาชีพ การสร้างงาน และการสนับสนุนทางสังคมสำหรับคนพิการ
   3. ประสานกับ MOF เพื่อจัดทำงบประมาณประจำปีของรัฐสำหรับใช้ในการสนับสนุนคนพิการ
   4. ประสานกับกระทรวงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อช่วยเหลือคนพิการ และแนะแนวกระทรวงเหล่านั้นเกี่ยวกับการดำเนินนโยบายที่เหมาะสม
   5. ก่อตั้งและดำเนินงานสถานพักฟื้นและศูนย์ฟื้นฟูสำหรับคนพิการ

   สภาประสานงานคนพิการแห่งชาติ (NCCD)
   คณะกรรมการประกอบด้วย: MOLISA, MOC, คณะกรรมการกีฬาและการออกกำลังกายแห่งชาติ, MOH,
   MOTC, MOCI, MOET และสมาคมคนตาบอดแห่งเวียดนาม

   รายละเอียด: ด้วยคำแนะนำจาก Vietnam Assistance of the Handicapped (VNAH) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2534 และองค์กรที่เข้าร่วมในการสัมมนา Leadership Training Seminar ที่จัดขึ้นในเดือนสิงหาคม 2543 NCCD ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนจากแต่ละกระทรวงก็ถูกจัดตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม 2544 เพื่อประสานความช่วยเหลือในระดับชาติเพื่อคนพิการ บทบาทของ NCCD มีดังนี้

   1. ทำงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อประเมินประสิทธิภาพของนโยบาย โปรแกรมและโครงการเกี่ยวกับคนพิการของรัฐบาล องค์กรเอกชนและองค์กรมหาชน
   2. ทำงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อทบทวนและประเมินการนำกฤษฎีกาคนพิการไปใช้
   3. ประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และให้ความเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาและปรับปรุงกฎและระเบียบต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับคนพิการ
   4. ประเมินสถานการณ์และความต้องการของคนพิการโดยประสานกับเจ้าหน้าที่และหน่วยงานท้องถิ่นเพื่อพัฒนา โปรแกรมและโครงการสนับสนุนคนพิการ
   5. ขอความช่วยเหลือทางการเงินและวิชาการจากบุคคล หน่วยงานภาครัฐและองค์กรเอกชน ทั้งในและต่างประเทศ เพื่อสนับสนุนคนพิการ
   6. เข้าร่วมในกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับคนพิการในภูมิภาคและในโลก

   สำนักงานท้องถิ่นของกระทรวงที่เกี่ยวข้องกับคนพิการ
   (คณะกรรมการของประชาชนในระดับชุมชนรับผิดชอบประเด็นด้านคนพิการโดยตรง)

   การบัญญัติกฎหมายและนโยบายเพื่อคนพิการเป็นงานของรัฐบาลกลาง แต่การนำนโยบายมาใช้จริงเป็นหน้าที่ของรัฐบาลท้องถิ่น หน่วยงานในท้องที่จะดำเนินงานเพื่อคุ้มครองและดูแลคนพิการตามศักยภาพทางการเงิน ทรัพยากรบุคคลและเป้าหมายของตน ตัวอย่างเช่น การดำเนินนโยบายสังคมสงเคราะห์เพื่อคนพิการจะขึ้นอยู่กับงบประมาณของหน่วยงานระดับท้องถิ่นเป็นหลัก

   เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นในคณะกรรมการประชาชนมักมีความรับผิดชอบในการดูแลผู้ด้อยโอกาส ซึ่งรวมถึงคนพิการในชุมชน โดยการตรวจติดตามสถานะของคนพิการ รายงานไปยังหน่วยงานระดับสูงขึ้นไป และมอบเงินอุดหนุนและสวัสดิการประจำเดือนให้แก่คนพิการ

   กระทรวงในส่วนกลางจะได้รับการสนับสนุนจากองค์กรภาครัฐอื่นๆ และองค์กรเอกชน การดำเนินงานด้านสวัสดิการในพื้นที่เป็นหน้าที่ของสำนักงานท้องถิ่น อย่างไรก็ตามสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม คือ ยังอาจมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันบ้างระหว่างองค์กรของรัฐแต่ละองค์กรเกี่ยวกับการนำกฎหมายและระเบียบต่างๆ ไปปฏิบัติ นอกจากนี้ยังมีปัญหาในการประสานงานระหว่างองค์กรเหล่านี้ ในขณะเดียวกันแม้จะมีการออกกฎหมายหรือนโยบายอย่างดีเพียงไร แต่การนำไปปฏิบัติและการประเมินผลการดำเนินงานก็ยังเป็นปัญหาที่ยังแก้ไขไม่ได้

4. 3.4 ความร่วมมือระหว่างภูมิภาค (ทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก)

   ในปี 2534 รัฐบาลเวียดนามได้ลงนามในปฏิญญาว่าด้วยการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่และความเสมอภาคของคนพิการแห่งภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก

   ในเดือนธันวาคม 2544 MOLISA ร่วมกับเครือข่ายองค์กรเอกชนในภูมิภาคเพื่อการส่งเสริมทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก (RNN) จัดการประชุม Campaign 2001 Hanoi Conference ขึ้นโดยมีผู้เข้าร่วมทั้งสิ้น 1759 คนจาก 36 ประเทศ ระหว่างการประชุมมีการอภิปรายในหัวข้อเกี่ยวกับการส่งเสริมให้คนพิการอยู่ร่วมกับคนปกติในสังคมอย่างเท่าเทียม และผู้ร่วมประชุมรับรองปฏิญญาฮานอยว่าด้วยสังคมบูรณาการของคนพิการ พ.ศ. 2544 ("Hanoi Declaration of Campaign of 2001 on the Facilitation of Community Integration of People with Disabilities") ปฏิญญานี้ยังขยายเวลาของทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิกออกไปอีก 10 ปี

6. 3.5 ข้อมูลเชิงสถิติ

   กระทรวงแรงงาน ทหารทุพพลภาพและกิจการสังคม (MOLISA) ทำการสำรวจสถิติคนพิการ 2 ครั้ง ในปี 2537-2538 และ ปี 2541 ส่วนหน่วยงานอื่นๆ ของเวียดนามที่ดำเนินการศึกษาเกี่ยวกับคนพิการ ได้แก่ กระทรวงศึกษาธิการและการอบรม (MOET) ศูนย์ข้อมูลการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR) กระทรวงสาธารณสุข และองค์กรระหว่างประเทศอื่นๆ

7. 3.6 กฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้อง

   รัฐบาลเวียดนามได้บัญญัติกฎหมายใหม่ๆ และเพิ่มเติมนโยบายและระเบียบที่มีอยู่เกี่ยวกับคนพิการอย่างต่อเนื่อง

   รัฐธรรมนูญทั้ง 3 ฉบับของเวียดนาม คือ ฉบับปี พ.ศ. 2502, 2523 และ 2535 ล้วนแต่มีบทบัญญัติเพื่อคุ้มครองคนพิการ

   ตารางข้างล่างนี้เป็นนโยบาย กฎหมายและระเบียบเกี่ยวกับคนพิการในเวียดนาม

   • กฤษฎีกา ที่ 55/1999/ND-CT
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2542

     เป้าหมาย: เพื่อเป็นแนวทางในการนำกฤษฎีกาคนพิการไปปฏิบัติ
     สาระสำคัญ: กฤษฎีกาฉบับนี้ระบุถึงความจำเป็นที่จะต้องบัญญัติกฎระเบียบบางประการเพื่อการเข้าถึงอาคารสิ่งก่อสร้างและระบบขนส่งของคนพิการ เพื่อเป็นการปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยคนพิการและกฤษฎีกาของรัฐบาล กระทรวงก่อสร้างและ VNAH จึงได้กำหนดมาตรฐานและระเบียบเกี่ยวกับการก่อสร้างที่เอื้อต่อการเข้าถึงของคนพิการ

   • ข้อบัญญัติว่าด้วยคนพิการ (Ordinance on Disabled Persons)
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2541

     เป้าหมาย

     • ให้หลักเกณฑ์พื้นฐานของกิจกรรมทุกอย่างเกี่ยวกับคนพิการในเวียดนาม
     • เพื่อกำหนดความรับผิดชอบทั่วไปของครอบครัว รัฐและสังคมต่อคนพิการ และสิทธิและหน้าที่ของคนพิการ

     สาระสำคัญ: กฤษฎีกาแบ่งเป็นหัวข้อดังนี้

     1. บททั่วไป
     2. การดูแลสุขภาพสำหรับคนพิการ
     3. การศึกษาสำหรับคนพิการ
     4. การฝึกอาชีพและการจ้างงานสำหรับคนพิการ
     5. กิจกรรมทางวัฒนธรรมและการกีฬาของคนพิการ
     6. กองทุนเพื่อสนับสนุนคนพิการ
     7. การดำเนินงานของรัฐเกี่ยวกับคนพิการ
   • ประมวลกฎหมายแรงงาน มาตรา III
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2537

     เป้าหมาย: เป็นระเบียบเกี่ยวกับการจ้างงานคนพิการในสำนักงานและวิสาหกิจ
     สาระสำคัญ: ข้อ 125, 126, 127 และ 128 กำหนดความรับผิดชอบของสังคมและรัฐต่อคนงานที่เป็นคนพิการ และการให้ความช่วยเหลือทางการเงิน การลดหรือละเว้นภาษี และการให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำสำหรับสถาบันฝึกอาชีพและบริษัทห้างร้านที่รับทหารทุพพลภาพเข้าทำงาน และระเบียบอื่นๆ เกี่ยวกับแรงงานคนพิการ

8. 3.7 สวัสดิการสังคม

   จากรายงานของ MOLISA 17.8% ของรายได้ของคนพิการมาจากเงินสวัสดิการสังคม ในขณะที่อีก 69.37% มาจากครอบครัวและแหล่งอื่นๆ

   ตาราง 6

   จำนวนคนพิการที่ได้รับความช่วยเหลือทางสังคม

   ลำดับที่	ดัชนีชี้วัด	2539	2540	2541	2542
   1	คนพิการที่ได้รับเงินสงเคราะห์เพื่อการดำรงชีวิตในชุมชน	469,657	483,236	486,833	493,194
   2	คนพิการที่ได้รับการดูแลที่ศูนย์ช่วยเหลือสังคม	9,577	9,505	9,581	9,532
   3	จำนวนผู้มีความพิการขั้นรุนแรงทั้งหมด	1,295,700	1,297,695	1,300,000	1,305,000

   ที่มา : Project VIE/98/039 (MOLISA)

   ผู้ที่มีความพิการขั้นรุนแรงสูงสุดจะได้รับบัตรประกันสังคม ซึ่งจะทำให้พวกเขาได้รับยกเว้นค่าตรวจสุขภาพและค่ารักษาพยาบาล

   อย่างไรก็ตามการให้บริการนี้ยังมีปัญหา กล่าวคือ ผู้ที่มีความพิการอย่างรุนแรงมักไม่มารับบริการสุขภาพที่ศูนย์บริการการแพทย์ของรัฐ ในขณะที่การลดหรือละเว้นค่ารักษาพยาบาลก็ใช้ไม่ได้ในสถาบันการแพทย์ของเอกชน

   สมาคมกีฬาเพื่อคนพิการในเวียดนามก่อตั้งขึ้นในปี 2538 และมีบทบาทสำคัญในการกระตุ้นให้คนพิการเข้าร่วมในกิจกรรมกีฬาต่างๆ แต่ละปีมีการจัดกิจกรรมพิเศษขึ้นมากมาย เช่น การแข่งวีลแชร์ การแข่งกีฬาสำหรับคนพิการ การแสดงดนตรี และการแสดงภาพสำหรับคนพิการ อย่างไรก็ตามการมีส่วนร่วมของคนพิการในกิจกรรมทางสังคมก็ยังไม่มีความเสมอภาค นอกจากคนพิการทางสายตาแล้ว คนพิการประเภทอื่นไม่มีสมาคมที่จะทำหน้าที่เป็นตัวแทนของพวกเขาในการเรียกร้องสิทธิแห่งความเสมอภาค นอกจากนี้ ยังมีความไม่เสมอภาคในเรื่องการขนส่งและการสื่อสาร

   • มติ ที่ 167/QD - TTg วันที่ 8 เมษายน 2537 และกฤษฎีกา ที่ 55/1999/ND-CP วันที่ 10 กรกฎาคม 2542 ว่าด้วยแผนสวัสดิการสังคม
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2537, 2542

     สาระสำคัญ: เงินสงเคราะห์รายเดือนสำหรับคนพิการ
     กฤษฎีกา ที่ 55/1999/ND-CP

     คนพิการในชุมชนและโรงพยาบาล	45,000ด่อง
     คนพิการในศูนย์สังคมสงเคราะห์	100,000ด่อง
     คนพิการทางสติปัญญาที่ศูนย์สังคมสงเคราะห์	115,000ด่อง

   • กฤษฎีกา ที่ 95/CP วันที่ 27 สิงหาคม 2537
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2537

     สาระสำคัญ

     1. การลดหรือยกเว้นค่ารักษาพยาบาลสำหรับคนพิการ
     2. การให้บัตรประกันสังคม และยกเว้นค่าตรวจร่างกายและค่ารักษาพยาบาลสำหรับผู้ที่มีความพิการอย่างรุนแรง

9. 3.8 การบริการทางการแพทย์ การฟื้นฟูสมรรถภาพ และเครื่องมือสิ่งอำนวยความสะดวก

   รัฐบาลเวียดนามต้องการให้สิทธิประโยชน์และความช่วยเหลือแก่คนพิการ โดยการจัดตั้งระบบประกันสังคม ซึ่งมุ่งเน้นการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ลดความยากจน การอยู่ร่วมกันในสังคมและการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากรทั่วไป รวมถึงผู้ด้อยโอกาส เช่น คนไร้ที่อยู่อาศัย คนสูงอายุ เด็กกำพร้า และคนพิการ

   ทั่วประเทศมีคลินิกของรัฐคอยให้การดูแลทางการแพทย์และการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ

   จากการสำรวจของ MOLISA (2537-2538) 56% ของคนพิการต้องการเครื่องมือสิ่งอำนวยความสะดวกแต่ไม่มีเงินซื้อ แม้ว่ารัฐบาลจะออกกฎระเบียบหลายฉบับเพื่อจัดหาเครื่องมือสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับคนพิการโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายหรือ ซื้อได้ในราคาที่มีส่วนลด 30-50% แต่ปัญหาอยู่ที่การขาดเงินงบประมาณและมีเจ้าหน้าที่ไม่เพียงพอ

   ในปี 2542 เวียดนามมีศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการทั้งสิ้น 20 ศูนย์ (14 ศูนย์ดำเนินการโดย MOLISA 3 ศูนย์ดำเนินการโดย DOLISA และอีก 3 ศูนย์โดย MOH) และโรงพยาบาลประจำจังหวัด 54 แห่งที่มีแผนกเวชกรรมฟื้นฟูและกายภาพบำบัด ในขณะเดียวกัน เวียดนามก็มีโรงพยาบาล 34 แห่งที่ให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ นอกจากนี้ ยังมีหมู่บ้านสันติสุข (Peace Villages) 7 หมู่บ้าน และหมู่บ้านมิตรภาพ (Friendship Villages) 1 หมู่บ้าน ซึ่งมีทั้งที่พัก อาหาร การรักษาพยาบาล และการศึกษาให้แก่เด็กพิการ หนังสือรายงานประจำปี GSO’s 1999 Yearbook ระบุว่าเวียดนามมีสถานพักฟื้น 112 แห่งดำเนินการโดยหน่วยงานที่รับผิดชอบด้านสุขภาพ (MOH, DOH)

   เวียดนามมีศูนย์ผลิตเครื่องมือสิ่งอำนวยความสะดวก 8 ศูนย์ และแต่ละปีเครื่องมืออำนวยความสะดวกประมาณ 20,000 ชิ้นจะถูกแจกจ่ายให้แก่คนพิการผ่านศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการในแต่ละจังหวัด สถาบันวิจัยออโธปีดิกส์และการฟื้นฟูสมรรถภาพ (Research Institute of Orthopedics and Rehabilitation) ถูกตั้งขึ้นภายใต้ MOLISA ให้บริการออโธปีดิกส์และเวชกรรมฟื้นฟูแก่คนพิการ

   รัฐบาลให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำแก่วิสาหกิจที่ผลิตเครื่องมือช่วยเหลือสำหรับคนพิการ และไม่คิดภาษีนำเข้าสำหรับวัสดุอุปกรณ์และเครื่องมือช่วยเหลือคนพิการ และเครื่องมือและอุปกรณ์เพื่อทำการวิจัยเกี่ยวกับคนพิการ

   โครงการพัฒนาการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ
   ปีที่ตรา: พ.ศ. 2543-2544
   รายละเอียด: ไม่มีข้อมูล

10. 3.9 การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR)

    ปัจจุบันมี 40 จังหวัดที่ดำเนินกิจกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR) ผ่านเครือข่ายดูแลสุขภาพพื้นฐาน เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของคนพิการจำนวนมากในระดับรากหญ้า CBR เหมาะกับเวียดนามเนื่องจากไม่ได้เกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูทางการแพทย์เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวพันถึงด้านสังคมและเศรษฐกิจด้วย ทำให้วิธีนี้มีประสิทธิภาพและคุ้มค่า

    เพื่อตอบสนองต่อการให้บริการแก่คนพิการที่ไม่เหมาะสมและไม่เพียงพอของหน่วยงานที่รับผิดชอบ จึงมีการนำ CBR เข้ามาใช้ในเวียดนามตั้งแต่ปี 2530 และต่อจากนั้นก็มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้เห็นความสำเร็จของ CBR รัฐบาลจึงได้นำวิธีนี้มาใช้ในการดำเนินกิจกรรมและนโยบายของตน

    CBR เป็นยุทธศาสตร์แห่งชาติเพื่อรับมือกับประเด็นด้านคนพิการ จนถึงเดือนมีนาคม 2544 มี 40 จังหวัดที่ดำเนินโครงการ CBR ในขณะที่อีก 21 จังหวัดที่เหลือยัง “ไม่ได้ดำเนินการ” จากการประมาณการของ MOH คนพิการ 20-30 ในแต่ละชุมชนได้รับ CBR การฟื้นฟูทางกายภาพเป็นกิจกรรมหลักของ CBR ปัจจุบันมีคนทำงานด้าน CBR ประมาณ 10,000 คนในระดับชุมชน ไม่รวมผู้เชี่ยวชาญและผู้ฝึก CBR ในระดับรัฐบาลกลางและภูมิภาค

    การหาทางออกให้กับปัญหาเหล่านี้ของ MOH เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง

    • การขาดคณะกรรมการที่จะบริหารจัดการโปรแกรม CBR
    • การขาดความเชื่อมต่อระหว่างการพัฒนาภูมิภาคและโปรแกรม CBR ภายในการบริหารจัดการของรัฐบาลท้องถิ่น
    • สังคมยังไม่รู้จัก CBR
    • การขาดเงินทุนสนับสนุนในการอบรมครอบครัวของคนพิการ
    • การขาดสำนักงานที่จะดูแลการวิจัยและการบริหารจัดการ
    • ปัญหาด้านการเงิน

11. 3.10 ความเคลื่อนไหวเกี่ยวการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ

12. 3.11 ความตระหนักรู้ของสาธารณชน

13. 3.12 3.12 การกีฬา

14. 3.13 การป้องกัน

จุดมุ่งหมาย 7 ประการ ภายใต้กรอบการปฏิบัติงานแห่งสหัสวรรษจากทะเลสาบบิวา (BMF)

1. 3.14 องค์กรเพื่อการพึ่งพาตนเองของคนพิการ ครอบครัว และสมาคมผู้ปกครอง

   การป้องกันความพิการในเวียดนามดำเนินการโดยการสร้างความตระหนักแก่สาธารณะและมาตรการป้องกันโดยใช้สื่อมวลชนและสื่อสิ่งพิมพ์ มีการดำเนินโครงการต่างๆ เพื่อป้องกันความพิการ เช่น การดูแลก่อนคลอด การดูแลสุขภาพเด็กปฐมวัย และการฉีดวัคซีนป้องกันโรค นอกจากนี้รัฐบาลเวียดนามยังดำเนินโครงการเพื่อแจกจ่ายเกลือไอโอดีน จัดหาน้ำดื่มสะอาด และปรับปรุงสภาพสุขอนามัยทั่วประเทศ มีการจัดตั้งคลินิกในทุกชุมชนและเขตปกครองเพื่อให้บริการดูแลสุขภาพ รักษาโรคทั่วไปและป้องกันการแพร่กระจายของโรคติดต่อ นอกจากนี้ยังมีการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับความปลอดภัยในการขนส่ง สุขอนามัย และการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม

   การสำรวจเกี่ยวกับคนพิการที่ดำเนินการในปี 2537-2538 โดย MOLISA พบว่า 1 ใน 3 ของคนพิการทั้งหมดมีความพิการตั้งแต่กำเนิด ส่วนโรคภัยไข้เจ็บก็เป็นสาเหตุของความพิการในสัดส่วนที่ใกล้เคียงกัน การบาดเจ็บจากสงครามเป็นสาเหตุของความพิการประมาณ 1 ใน 5 ของความพิการร้ายแรงทั้งหมดในเวียดนาม สารพิษฝนเหลืองเป็นสาเหตุความพิการของเด็กมากกว่าล้านคน เนื่องจากเหยื่อสารพิษฝนเหลืองเป็นลูกหลานรุ่นที่ 2 และ 3 ของทหารที่ต่อสู้ในสงคราม และสารพิษฝนเหลืองยังตกค้างอยู่ในสนามรบเดิม จำนวนผู้ที่ได้รับผลกระทบจึงยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

   สาเหตุส่วนใหญ่ที่กล่าวไปข้างบนเป็นสาเหตุที่สามารถป้องกันได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคภัยไข้เจ็บและอุบัติเหตุ นั่นเป็นเหตุผลที่รัฐบาลต้องดำเนินมาตรการเพื่อส่งเสริมความตระหนักของสาธารณะชนเกี่ยวกับความพิการ โดยรัฐบาลได้ดำเนินโครงการและกิจกรรมรณรงค์เพื่อป้องกันสาเหตุของความพิการ เช่น สัปดาห์ความปลอดภัยในที่ทำงานแห่งชาติ และเดือนแห่งความปลอดภัยบนท้องถนน โครงการอื่นๆ ได้แก่ การกระจายข้อมูลเกี่ยวกับโภชนาการและสุขอนามัย การใช้ยาและวัคซีน การจัดการอาวุธและวัตถุระเบิด ซึ่งรวมถึงการกู้ระเบิดและทุ่นระเบิด การจัดหาเกลือไอโอดีน การตรวจพบและจัดการความผิดปกติทางกายแต่กำเนิด นอกจากนี้กลางเดือนธันวาคม 2543 เวียดนามอ้างว่าประชากรเวียดนามได้รับวัคซีนป้องกันโปลิโอครบ 100%

   สาเหตุที่ทำให้เกิดความพิการสูงสุดจะเปลี่ยนไปตามเวลา การลดลงของจำนวนคนพิการเนื่องจากสงคราม การเพิ่มของอุบัติเหตุทางการจราจรและความเจ็บป่วย เช่น HIV-AIDS การเพิ่มขึ้นของประชากรสูงอายุเนื่องจากอัตราการเจริญพันธุ์ที่ลดลง และอายุขัยที่เพิ่มขึ้นล้วนแต่เป็นปัจจัยที่จะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อสาเหตุหลักของความพิการ MOH รับผิดชอบการป้องกันและการตรวจพบความพิการตั้งแต่ระยะแรก และการฟื้นฟูทางการแพทย์ การดำเนินกิจกรรมเหล่านี้แบ่งออกเป็น 3 วิธีหลัก คือ บริการฟื้นฟูของสถาบัน บริการฟื้นฟูเคลื่อนที่ และบริการฟื้นฟูโดยชุมชน (CBR)

2. 3.15 สตรีพิการ

3. 3.16 การค้นหาและดำเนินงานกับความพิการตั้งแต่แรกเริ่ม และการให้การศึกษา

   ในเวียดนามมีคนพิการจำนวนมากที่ไม่รู้หนังสือ

   ตาราง 7

   ระดับการรู้หนังสือของคนพิการ

   ลำดับ	ระดับการศึกษา	เขตเมือง (%)	เขตชนบท (%)
   1	ไม่รู้หนังสือ	26.6	36.9
   2	รู้หนังสือ	73.4	63.1
   	(1) ประถมศึกษา	23.2	26.5
   	(2) มัธยมศึกษาตอนต้น	26.0	21.5
   	(3) มัธยมศึกษาตอนปลาย	15.9	4.3
   	(4) อื่นๆ	8.3	10.8

   ที่มา: การสำรวจของ MOLISA ปี 2537-2538 (MOLISA's Survey 1994-1995)

   • กฎหมายว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับประถมศึกษาที่เป็นสากลของเวียดนาม
     ปีที่ตรา: พ.ศ. 2535

     สาระสำคัญ

     1. การให้ความช่วยเหลือสำหรับเด็กที่อยู่ในสถานการณ์ยากลำบากอย่างร้ายแรง
     2. การให้สวัสดิการสังคมและทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนและเด็กที่มีความพิการจากผลพวงของสงคราม

   • มติว่าด้วยการให้ทุนการศึกษาและสวัสดิการสังคมแก่เด็กนักเรียนในโรงเรียนของรัฐ

     สาระสำคัญ: การให้สวัสดิการสังคมและทุนการศึกษาสำหรับเด็กและนักเรียนที่มีความพิการเนื่องจากสงคราม

   • มติอนุมัติกรอบการปฏิบัติเพื่อเด็กแห่งชาติ ปี 2544-2553
     ปีที่ตรา: 2544

     สาระสำคัญ

     1. วัตถุประสงค์จำเพาะเกี่ยวกับการศึกษาเบื้องต้นสำหรับเด็ก (รวมทั้งเด็กพิการ) และ
     2. วัตถุประสงค์จำเพาะเกี่ยวกับกิจกรรมทางวัฒนธรรมและสันทนาการเพื่อเด็ก (รวมทั้งเด็กพิการ)

   • โครงการสำหรับเด็ก ปี 2553
     ปีที่ตรา: ไม่มีข้อมูล

     สาระสำคัญ: กำหนดเป้าหมายให้เด็กพิการ 95% รู้หนังสือ

4. 3.17 การฝึกอบรมและการจ้างงาน

   คนพิการในเวียดนามส่วนใหญ่ไม่ได้ทำงานที่อาศัยความชำนาญเฉพาะด้าน ดูรายละเอียดในตาราง

   ตาราง 8

   ระดับวิชาชีพของคนพิการในเวียดนาม ระหว่างปี 2537-2538

   ลำดับที่	วิชาชีพ	เขตเมือง (%)	เขตชนบท (%)
   1	ไม่มีวิชาชีพ	93.04	98.35
   2	ช่างเทคนิค	3.41	0.88
   3	มัธยมปลาย	1.41	0.39
   4	วิทยาลัยและมหาวิทยาลัย	2.14	0.38

   ที่มา : MOLISA's Survey 1994-1995

   ประมวลกฎหมายแรงงานและระเบียบอื่นๆ กำหนดรายละเอียดและชี้แนะการนำประมวลกฎหมายแรงงานไปปฏิบัติ ซึ่งเป็นการสนับสนุนของรัฐบาลต่อคนพิการ ดังนั้นจึงมีการจัดสรรงบประมาณประจำปีสำหรับการฝึกอาชีพ การลดภาษีสำหรับบริษัทที่จ้างคนพิการเข้าทำงาน ให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ และการสนับสนุนโครงสร้างพื้นฐาน การยกเว้นภาษีและเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำสำหรับศูนย์ฝึกอาชีพ

   เวียดนามได้บัญญัติกฎหมายหนึ่งฉบับและกฤษฎีกา 3 ฉบับ รวมทั้งเสนอร่างข้อบัญญัติอีกหนึ่งฉบับ ในปี 2536 เพื่อส่งเสริมสิทธิคนพิการในการฝึกอาชีพและการจ้างงาน การปฏิรูปเหล่านี้ส่งผลให้คนพิการได้รับการฝึกอาชีพและยกเว้นค่าใช้จ่ายในการฝึกอาชีพทั้งหมดหรือบางส่วน

   สถาบันที่จัดการฝึกอาชีพให้คนพิการจะได้รับลดหย่อนภาษี และรัฐบาลยังให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำแก่สถาบันเหล่านี้ด้วย นอกจากนี้ สถาบันยังสามารถเลือกสถานที่จะก่อตั้งศูนย์ฝึกอาชีพ รัฐบาลได้ตั้งสถาบันการศึกษา จัดซื้ออุปกรณ์การฝึกอบรมและช่วยฝึกอบรมบุคลากรที่จะสอนในสถาบันเหล่านี้

   การฝึกอาชีพสำหรับคนพิการในเวียดนามเป็นหน้าที่ของโรงเรียนฝึกอาชีพ 16 แห่ง โดยสองโรงเรียนในจำนวนนี้ดำเนินการโดย MOLIDA และอีก 14 โรงเรียนที่เหลือดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ระดับจังหวัด แต่ละปีมีผู้เรียนจบจากโรงเรียนเหล่านี้รวมประมาณ 1,500 คน ระหว่างปี 2536-2539 มีคนพิการ 3,500 คนเข้ารับการฝึกในโรงเรียนฝึกอาชีพทั้ง 16 แห่งนี้ นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนพิเศษอีก 72 แห่งที่จัดโปรแกรมการฝึกอาชีพให้แก่คนพิการ

   ตาราง 9

   โปรแกรมการฝึกอาชีพให้แก่คนพิการระหว่างปี 2541 -2542

   	2541		2542		จำนวนผู้รับการฝึกทั้งหมดในรอบ 2 ปี		จำนวนผู้จบหลักสูตรการฝึกทั้งหมดในรอบ 2 ปี
   สาขา	จำนวนผู้รับการฝึก	จำนวนผู้จบ	จำนวนผู้รับการฝึก	จำนวนผู้จบ
   Tailoring	228	165	281	216	509		381
   Embroidering	40	35	0	0	40		35
   Wood processing	53	48	50	50	103		98
   Textiles	18	14	18	18	36		32
   Engineering	8	6	0	0	8		6
   Electronics	30	30	35	35	65		65
   Total					761		617

   ที่มา: การสำรวจของ MOLISA ปี 2537-2538 (MOLISA's Survey 1994-1995

   ผู้จบหลักสูตรการฝึกอาชีพส่วนใหญ่ออกมาทำงานเป็นช่างตัดเสื้อ ช่างไม้ ช่างเชื่อม ช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์ ช่างไฟฟ้า และช่างซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้า

   ตามกฎหมายแรงงาน นายจ้างหรือผู้ประกอบการต้องจ้างคนพิการเข้าทำงาน 2-3 เปอร์เซ็นต์ของจำนวนคนงานทั้งหมด หากไม่ปฏิบัติตามหรือประสงค์จะไม่จ้างคนพิการ นายจ้างหรือผู้ประกอบการดังกล่าวต้องสมทบผลกำไรจากการประกอบการเข้ากองทุนเพื่อคนพิการ

   นายจ้างและผู้ประกอบการเหล่านี้จะได้รับการลดหย่อนภาษีและสามารถกู้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำจากรัฐบาลได้ และยังได้รับเงินอุดหนุนเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับโครงสร้างพื้นฐานและได้ที่ดินเพื่อตั้งสถานประกอบการตามที่เลือกด้วย

   สำหรับคนพิการที่ต้องการทำอาชีพอิสระ ก็สามารถกู้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำได้เช่นกัน นอกจากนี้ยังได้รับการยกเว้นภาษีและรัฐบาลจะเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

   ประมวลกฎหมายแรงงาน มาตรา 3
   ปีที่ตรา: พ.ศ. 2537

   สาระสำคัญ: รายละเอียด: ข้อ 125, 126, 127 และ 128 กำหนดความรับผิดชอบของสังคมและรัฐต่อคนงานที่เป็นคนพิการ และการให้ความช่วยเหลือทางการเงิน การลดหรือยกเว้นภาษี และการให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำสำหรับสถาบันฝึกอาชีพและบริษัทห้างร้านที่รับคนพิการเข้าฝึกหรือเข้าทำงาน และระเบียบอื่นๆ เกี่ยวกับแรงงานคนพิการ

5. 3.18 การเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและการขนส่งสาธารณะ

6. 3.19 การเข้าถึงข้อมูลและการสื่อสาร

   ปัจจุบันเวียดนามยังไม่มีกฎหมายและนโยบายเกี่ยวกับระบบสารสนเทศสำหรับคนพิการ

7. 3.20 การบรรเทาความยากจน โดยการเสริมสร้างศักยภาพ สวัสดิการสังคม และการมีคุณภาพชีวิตแบบยั่งยืน สถานการณ์ทั่วไปและปัญหา

   คนพิการประมาณ 95.85% ในเวียดนามอาศัยอยู่กับครอบครัว ในขณะที่ส่วนที่เหลือราว 3.31% อยู่ตามลำพัง คนพิการประมาณ 1.5 ล้านคนเผชิญกับปัญหาในการดำรงชีวิตประจำวัน และในจำนวนคนพิการเหล่านี้ประมาณ 0.22% อาศัยอยู่ในบ้านพักที่รัฐจัดให้ และอีก 0.62% อาศัยอยู่ตามท้องถนน

   ตอนหนึ่งในข้อบัญญัติคนพิการ พ.ศ. 2541 (1998 Disabilities Ordinance) บัญญัติว่า "…รัฐจะส่งเสริมและสร้างสภาพที่ดีขึ้นสำหรับคนพิการเพื่อให้พวกเขามีบทบาทอย่างเท่าเทียมกับคนทั่วไปในทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของชาติ และจะส่งเสริมความสามารถของพวกเขา และสนับสนุนให้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในชุมชน…"ความช่วยเหลือหลากหลายรูปแบบถูกจัดสรรให้กับคนพิการ องค์กรเอกชน คนและองค์กรต่างชาติ และชาวเวียดนามโพ้นทะเลได้ริเริ่มกิจกรรมรณรงค์เพื่อสนับสนุนคนพิการ ปัจจุบันคนพิการในเวียดนามได้รับความสนใจจากหน่วยงานต่างๆ ดังกล่าวมากมาย ทั้งนี้ความช่วยเหลือที่คนพิการในเวียดนามได้รับ ประกอบด้วย เงินสงเคราะห์เพื่อดำรงชีพ ความช่วยเหลือทางการแพทย์ ออโธปีดิกส์และการฟื้นฟูสมรรถภาพ ความช่วยเหลือด้านการศึกษาและการฝึกอาชีพ การสร้างงาน การประกอบอาชีพอิสระ และกิจกรรมสันทนาการ

   ปัจจุบัน คนพิการในเวียดนามมีสภาพความเป็นอยู่โดยทั่วไปดีขึ้น