1. คนพิการทางการมองเห็น
	(ก)	คนที่เมื่อใช้แว่นสายตาธรรมดากับสายตาข้างที่ดีกว่าแล้วมองเห็นน้อยกว่า 6/18 หรือ 20/70 ลงไปจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างเลย
	(ข)	(ข) คนที่มีลานสายตาแคบกว่า 30 องศา
2. คนพิการทางการได้ยินหรือการสื่อความหมาย
	(ก)	คนที่ได้ยินเสียงที่ความถี่ 500 เฮิรตซ์ 1000 เฮิรตซ์ หรือ 2000 เฮิรตซ์ ในหูข้างที่ดีกว่า คือ มีความดังเฉลี่ย ดังต่อไปนี้
		•	สำหรับเด็กอายุไม่เกิน 7 ปี เกิน 40 เดซิเบลขึ้นไปจนไม่ได้ยินเสียง
		•	สำหรับคนทั่วไปเกิน 55 เดซิเบลขึ้นไปจนไม่ได้ยินเสียง
	(ข)	คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องในการเข้าใจ หรือการใช้ภาษาพูด จนไม่สามารถสื่อความหมายกับคนอื่นได้
3. คนพิการทางกายหรือการเคลื่อนไหว
	(ก)	คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องของร่างกายที่เห็นได้อย่างชัดเจน และไม่สามารถประกอบกิจวัตรหลักในชีวิตประจำวันได้
	(ข)	คนที่สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวมือ แขน ขา หรือลำตัว อันเนื่องมาจากแขนหรือขาขาด อัมพาตหรืออ่อนแรงโรคข้อหรืออาการปวดเรื้อรัง รวมทั้งโรคเรื้อรังของระบบการทำงานของร่างกายอื่นๆ ที่ทำให้ไม่สามารถประกอบกิจวัตรหลักในชีวิตประจำวันหรือดำรงชีวิตในสังคมเยี่ยงคนปกติได้
4. คนพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม
	(ก)	คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องทางจิตใจหรือสมองในส่วนของการรับรู้อารมณ์ความคิดจน ไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมที่จำเป็นในการดูแลตนเองหรืออยู่ร่วมกับผู้อื่น
5. คนพิการทางสติปัญญาหรือการเรียนรู้
	(ก)	คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องทางสติปัญญาหรือสมองจนไม่สามารถเรียนรู้ด้วยวิธีการศึกษาปกติได้

3.2 นโยบายรัฐบาลและนโยบายแห่งชาติว่าด้วยคนพิการ

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ปี 2540 ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ความโปร่งใส การเพิ่มศักยภาพให้ชุมชนท้องถิ่นและการพัฒนาในภาครัฐ

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 (2540-2544) ได้มีแผนที่จะส่งเสริมการให้บริการและความสนับสนุนแก่คนพิการ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและเพิ่มศักยภาพในการพึ่งตนเองของคนพิการ แผนพัฒนานี้เน้นที่การส่งเสริมให้คนพิการเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาสังคม นอกจากนี้ยังส่งเสริมการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ เช่น การให้บริการทางการแพทย์โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย การให้การศึกษาทุกระดับ การให้ทุนการศึกษาและโอกาสทางอาชีพ

ในปี 2542 รัฐบาลได้ประกาศกฎกระทรวงซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อช่วยให้คนพิการสามารถเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะได้

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 ได้บ่งบอกถึงแผนการพัฒนาของประเทศไทยในปี 2545-2549 โดยมีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 ในช่วงปี 2540-2544 มากำหนดทิศทางของแผนพัฒนาฉบับใหม่นี้ จุดประสงค์ข้อหนึ่งของแผนพัฒนาฉบับนี้ คือ การให้สวัสดิการทางสังคมแก่คนพิการ นอกจากนี้ยังเน้นการพัฒนาการบริการสังคมและการทำให้เกิดการเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆอย่างเท่าเทียมกัน แผนพัฒนาฉบับนี้ยังมุ่งเน้นการพัฒนาคนและการสร้างความเสมอภาค

3.3 ระบบรัฐบาล

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ กระทรวงศึกษาธิการ และกระทรวงสาธารณสุข ได้รับมอบหมายให้ส่งเสริมและสนับสนุนผลประโยชน์ของคนพิการ สำนักส่งเสริมและพิทักษ์คนพิการภายใต้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงต่อประเด็นด้านคนพิการ

กิจกรรมและการดำเนินงานที่เกี่ยวข้องกับคนพิการถูกโอนไปยังสำนักส่งเสริมและพิทักษ์คนพิการซึ่งเป็นหน่วยงาน ในสังกัดของสำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส คนพิการ และผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

รับผิดชอบการศึกษาและการฝึกอาชีพสำหรับคนพิการ

รับผิดชอบการให้บริการทางการแพทย์และการฟื้นฟูสมรรถภาพแก่คนพิการ

แผนผัง 1: ผังโครงสร้างของหน่วยงานที่ได้รับมอบหมาย (ระดับชาติ)

3.4 ความร่วมมือระดับภูมิภาค

ประเทศไทยได้พยายามดำเนินการให้การสนับสนุนแก่คนพิการทั้งในระดับชาติ ระดับภูมิภาคและระดับนานาชาติ ในเดือนมิถุนายน 2536 ไทยลงนามในคำประกาศว่าด้วยการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่และความเสมอภาคของคนพิการแห่งภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิกโดย ESCAP ไทยมีบทบาทในโครงการระดับภูมิภาค โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยการประสานงานกับ ESCAP

ในปีเดียวกันนั้น ไทยเป็นหนึ่งสามชาติที่ได้รับเลือกจาก ESCAP ให้ดำเนินโครงการนำร่องเพื่อการส่งเสริมสภาพแวดล้อมที่ปราศจากอุปสรรคสำหรับคนพิการและผู้สูงอายุ (Promotion of a Non-Handicapping Environment for Disabled Persons and the Elderly) ต่อมาในปี 2542 ไทยเป็นเจ้าภาพในการประชุมในหัวข้อการศึกษาสำหรับเด็กและเยาวชนที่พิการในศตวรรษที่ 21 โดยสภาคนพิการแห่งประเทศไทย (Council of Disabled People of Thailand) ร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชนของญี่ปุ่นจัดโครงการอบรมเรื่องการผลิตและบำรุงรักษารถเข็น ต่อมาโครงการอบรมนี้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์การอบรมภายใต้ชื่อว่า “คลินิกการบำรุงรักษารถเข็น” รัฐบาลไทยให้ความสนับสนุนแก่ศูนย์แห่งนี้ในรูปที่ดินและการก่อสร้างในขณะที่องค์กรพัฒนาเอกชนของญี่ปุ่นสนับสนุนด้านเครื่องจักรกลและอุปกรณ์ที่จำเป็น

3.5 ข้อมูลทางสถิติ

ประเทศไทยยังไม่เคยทำการสำรวจสำมะโนคนพิการแห่งชาติ อย่างไรก็ตามได้มีการสำรวจข้อมูลเกี่ยวกับคนพิการในประเทศไทยแล้ว 3 ครั้ง

ในปี 2534 กระทรวงสาธารณสุข สำนักงานสถิติแห่งชาติ (NCO) และสำนักนายกรัฐมนตรีทำการสำรวจข้อมูลคนพิการในประเทศโดยแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ การแพทย์และการศึกษา การสำรวจทางการแพทย์แบ่งประเภทคนพิการเพื่อจุดประสงค์ของการรักษาและการฟื้นฟูสมรรถภาพ ในขณะที่การสำรวจทางการศึกษามองความพิการว่าเป็นความผิดปกติทางกายและทางจิตที่อาจเป็นภาระหรือปัญหาของสังคม

สำนักงานสถิติแห่งชาติทำการสำรวจข้อมูลคนพิการทั่วประเทศเป็นประจำทุก 5 ปี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสำรวจสุขภาพและสวัสดิการ ในการสำรวจครั้งล่าสุดในปี 2544 พบว่าคนพิการส่วนใหญ่คือเกือบ 80% อาศัยอยู่นอกเขตเทศบาล

กระทรวงสาธารณสุขทำการสำรวจเพื่อประเมินสุขภาพแห่งชาติในปี 2534 และ 2539 ซึ่งมีคำถามเกี่ยวกับความพิการด้วย อย่างไรก็ตามผลการสำรวจเหล่านี้นำมาใช้เป็นการภายในเท่านั้น

ในปี 2542 องค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น (JICA) ซึ่งเป็นองค์กรพัฒนาของรัฐบาลญี่ปุ่นร่วมกับสภาคนพิการทุกประเภทแห่งประเทศไทย (DPI-Thailand) ทำการสำรวจอย่างจำกัดเกี่ยวกับคนพิการในประเทศไทย

สำนักส่งเสริมและพิทักษ์คนพิการในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์เปิดบริการจดทะเบียนคนพิการ โดยถึงวันที่ 31 มกราคม 2546 มีคนพิการมาจดทะเบียนแล้วรวมทั้งสิ้น 343,526 คน

3.6 กฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้อง

กฎหมายว่าด้วยคนพิการที่สำคัญของไทย ได้แก่

1. รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
2. พระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 และ
3. กฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ขจัดข้อกำจัดและข้อห้ามทั้งหมดที่เคยมีอยู่เกี่ยวกับคนพิการด้วยความดังนี้

มาตรา 30 บัญญัติว่า บุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมายและได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน การเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคลเพราะเหตุแห่งความแตกต่างในเรื่องสภาพทางกายหรือสุขภาพจะกระทำมิได้

มาตรา 55 บัญญัติว่า บุคคลซึ่งพิการหรือทุพพลภาพมีสิทธิได้รับสิ่งอำนวยความสะดวก อันเป็นสาธารณะและความช่วยเหลืออื่นจากรัฐ ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ

มาตรา 80 บัญญัติว่า รัฐต้องคุ้มครองและพัฒนาเด็กและเยาวชน ส่งเสริมความเสมอภาคของหญิงและชาย เสริมสร้างและพัฒนาความเป็นปึกแผ่นของครอบครัว และความเข้มแข็งของชุมชน

พระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534

ประเทศไทยเริ่มร่างพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ในปี 2522 เพื่อคุ้มครองสิทธิของคนพิการและสร้างมาตรฐานสำหรับคนงาน ในปี 2534 หรือ 12 ปี หลังจากนั้น พระราชบัญญัติก็ผ่านเป็นกฎหมาย พระราชบัญญัติฉบับนี้ส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิของคนพิการและจัดให้พวกเขาได้รับการพัฒนาและฟื้นฟูสมรรถภาพ นอกจากนี้ พระราชบัญญัติฉบับนี้ยังเน้นที่การจ้างงานสำหรับคนพิการเป็นพิเศษ โดยที่คนพิการมีสิทธิที่จะได้รับบริการทางการแพทย์ การศึกษา การฟื้นฟูอาชีพ การจ้างงาน และการสนับสนุนจากชุมชน อย่างไรก็ตามการจะได้รับบริการดังกล่าวมานั้นคนพิการต้องจดทะเบียนคนพิการกับรัฐ

กฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง

มีกฎกระทรวงและระเบียบต่างๆ มากมายออกตามความในพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ

กฎกระทรวงฉบับแรกออกตามความในมาตรา 17 ของพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ โดยกำหนดให้บริษัทเอกชนรับคนพิการเข้าทำงาน กฎกระทรวงฉบับที่ 1 กำหนดสัดส่วนของลูกจ้างที่เป็นคนพิการที่บริษัทเอกชนต้องจ้าง นายจ้างที่มีลูกจ้างมากกว่า 200 คน จะต้องจ้างคนพิการเพิ่มหนึ่งคนต่อลูกจ้างทุก 100 คนที่เพิ่มขึ้น ทั้งนี้นายจ้างที่ไม่จ้างคนพิการจะต้องสมทบเงินเข้ากองทุนเพื่อคนพิการ

ตาราง 5 แสดงระเบียบและนโยบายที่ออกตามความในพระราชบัญญัติ กฎหมายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิและการจ้างงานและการจัดอบรมแก่คนพิการอยู่ในตาราง 5

รัฐบาลมีแผนจะตรา "พระราชบัญญัติสถาบันแรงงานคนพิการแห่งชาติ" ในปี 2546

3.7 สวัสดิการสังคม

______

3.8 การบริการทางการแพทย์ การฟื้นฟูสมรรถภาพ และอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการ

ประเทศไทยมีนโยบายการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการและแผนฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการแห่งชาติ

จากพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 คนพิการที่จดทะเบียนมีสิทธิได้รับบริการฟื้นฟูทางการแพทย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายจากโรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข ทบวงมหาวิทยาลัย กระทรวงกลาโหม กระทรวงมหาดไทย และกรุงเทพมหานคร

ในประเทศไทยมีเพียงโรงพยาบาลขนาดใหญ่เท่านั้นที่มีการให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์โดยเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญและอุปกรณ์ทันสมัย โรงพยาบาลหลัก 3 แห่งที่ให้บริการฟื้นฟูทางการแพทย์ ได้แก่ 1) โรงพยาบาลเลิศสิน กระทรวงสาธารณสุข 2) โรงพยาบาลทหารผ่านศึก กระทรวงกลาโหม และ 3) โรงพยาบาลตำรวจ กระทรวงมหาดไทย ศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ (SNMRC) เป็นเพียงโรงพยาบาลเดียวที่ให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพแบบครบวงจร นอกจากนี้ยังมอบอุปกรณ์เครื่องช่วยเหลือแก่คนพิการและพยายามปรับปรุงให้อุปกรณ์ช่วยเหลือต่างๆ ได้มาตรฐาน

คนพิการส่วนใหญ่ในเมืองไทยจะได้รับอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการจากองค์กรพัฒนาเอกชน (NGO) ผ่านทางการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR) ทั้งนี้ CBR มีบทบาทสำคัญในไทยในฐานะวิธีการที่มีประสิทธิภาพในการพัฒนาการเข้าถึงบริการของคนพิการในชนบทและการจัดหาอุปกรณ์เครื่องช่วยสำหรับคนพิการ

รัฐบาลได้พยายามมุ่งเน้นการป้องกันความพิการจาก 2 ด้านหลัก คือ 1) การดูแลสุขภาพพื้นฐาน และ 2) ความปลอดภัยในการทำงาน กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงมหาดไทย กระทรวงแรงงาน และกระทรวงคมนาคมเป็นองค์กรหลักซึ่งรับผิดชอบประเด็นต่างๆ ด้านความพิการ

กระทรวงสาธารณสุขดูแลรับผิดชอบการดูแลสุขภาพพื้นฐานเพื่อป้องกันความพิการ โดยดำเนินโครงการต่างๆ เช่น การวางแผนครอบครัวสำหรับคู่แต่งงาน การให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรคติดต่อ และการอบรมเรื่องการดูแลแม่และเด็ก ซึ่งรวมถึงการฉีดวัคซีน

ในปี 2532 รัฐบาลได้ใช้แผนแม่บทแห่งชาติเพื่อการป้องกันความบกพร่องทางสติปัญญา (รอข้อมูลเพิ่ม)

3.9 การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR)

ประเทศไทยมีการนำวิธีการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชนมาใช้เป็นครั้งแรกในช่วงทศวรรษที่ 1980 โดยองค์กรพัฒนาเอกชน มูลนิธิเพื่อเด็กพิการ (มพก.) ซึ่งเป็นหนึ่งในองค์กรพัฒนาเอกชนในไทยใช้ CBR ตั้งแต่เริ่มดำเนินการ ในปี 2534 ศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ (SNMRC) นำ CBR มาใช้ในพื้นที่ชนบทและตั้งหน่วย CBR ขึ้นในองค์กร

3.10 การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ

______

3.11 ความตระหนักรู้ของสาธารณชน

Tการแข่งขันเฟสปิกเกมส์ครั้งที่ผ่านมา ความสามารถของคนพิการไทยกลายเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางจากสาธารณชนทั่วไปโดยการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ทางสื่อโดยองค์กรพัฒนาเอกชนและรัฐบาล

3.12. กีฬา

______

3.13. การป้องกัน

______

จุดมุ่งหมาย 7 ประการ ภายใต้กรอบการปฏิบัติงานแห่งสหัสวรรษจากทะเลสาบบิวา (BMF)

3.14 องค์กรช่วยเหลือตัวเองของคนพิการ ญาติพี่น้อง และสมาคมผู้ปกครอง

กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการร่วมกับสมาคมคนพิการแห่งประเทศไทย สนับสนุนการรวมกลุ่มกันเป็นสมาคมของคนพิการในระดับจังหวัดทั่วประเทศ โดยรัฐบาลให้ความสนับสนุนทางการเงินและบุคลากรแก่สมาคมเหล่านี้

3.15 สตรีพิการ

______

3.16 การค้นหาความพิการและการเข้าฟื้นฟูตั้งแต่แรกเริ่ม และการให้การศึกษา

พระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 ทำให้คนพิการมีสิทธิได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน การฝึกอาชีพ และการศึกษาขั้นสูงตามแผนการศึกษาแห่งชาติ

ในปี 2537 รัฐบาลประกาศใช้แผนการพัฒนาการศึกษาพิเศษเพื่อคนพิการซึ่งกระทรวงศึกษาธิการเป็นผู้จัดทำ กระทรวงศึกษาธิการจัดเวทีสาธารณะในหัวข้อการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ ปี 2541 เพื่อระบุปัญหา ความต้องการ และคำแนะนำของคนพิการ

โอกาสทางการศึกษาสำหรับคนพิการได้รับการรับรองยิ่งขึ้นจากรัฐธรรมนูญฉบับประชาชน ปี พ.ศ. 2540 ซึ่งกำหนดว่าพลเมืองชาวไทยทุกคนมีรับสิทธิอย่างเสมอภาคที่จะได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน

จุดเปลี่ยนสำคัญของการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการเกิดขึ้นในปี 2542 เมื่อรัฐบาลประกาศให้ปี 2542 เป็น "ปีแห่งการศึกษาสำหรับคนพิการ"ซึ่งเป็นหนึ่งในนโยบายแห่งชาติในปีนั้น โดยระบุอย่างชัดเจนว่า "คนพิการทุกคนที่อยากเรียน ต้องได้เรียน"ในปีเดียวกันนั้น รัฐบาลก็ได้ประโยชน์นโยบายการศึกษาใหม่เพื่อคนพิการซึ่งระบุว่าคนพิการต้องได้รับโอกาสทางกรศึกษาเท่าเทียมกับคนทั่วไป นโยบายนี้ถือเป็นนโยบายระยะยาวและเป็นเป้าหมายทางการศึกษาของคนพิการในประเทศไทย ซึ่งจะช่วยยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัวที่มีคนพิการด้วย

Tพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติที่ตราขึ้นในปี 2542 รับรองสิทธิของคนพิการในการได้รับการศึกษาตามสิทธิของพวกเขาในรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 พระราชบัญญัติฉบับนี้ได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน 12 ปีโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

ไทยมีระบบการศึกษา 3 ระบบสำหรับคนพิการ คือ

1. โรงเรียนพิเศษสำหรับคนพิการซึ่งใช้หลักสูตรเดียวกับโรงเรียนทั่วไป
2. โรงเรียนทั่วไปที่คนพิการมีสิทธิเข้าเรียนในทุกระดับชั้น และ
3. การศึกษานอกโรงเรียนซึ่งไม่มีการจำกัดอายุผู้เรียนและมักจะริเริ่มโดยอาสาสมัคร นอกเหนือจากระบบดังกล่าวแล้ว ยังมีชั้นเรียนในโรงพยาบาลสำหรับเด็กที่เจ็บป่วยเรื้อรัง

ในปี 2541 วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดลจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาสำหรับคนพิการ วิทยาลัยมีหลักสูตรประกาศนียบัตร ปริญญาตรี และปริญญาโทในสาขาเกี่ยวกับความพิการ และมีโปรแกรมพิเศษสำหรับคนหูหนวก จนถึงปัจจุบันมีคนพิการจบการศึกษาระดับปริญญาโทจากวิทยาลัยราชสุดาแล้ว 18 คน มหาบัณฑิตบางคนจบการศึกษาในสาขาการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ บ้างก็จบในสาขาเทคโนโลยี ปัจจุบันมีนักศึกษาที่เป็นคนหูหนวกและมีความบกพร่องทางการได้ยิน 58 คนกำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี บางคนได้รับประกาศนียบัตรแล้ว นอกจากนี้วิทยาลัยยังมีหลักสูตรสำหรับผู้สอนภาษามือด้วย

3.17 การฝึกอบรมและการจ้างงาน

สืบเนื่องจากพระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 ในปี 2537 กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมได้ออกกฎกระทรวงว่าด้วยการจ้างงานคนพิการ ซึ่งกำหนดสัดส่วนการจ้างงานสำหรับคนพิการเพื่อเพิ่มโอกาสในการมีงานทำของคนพิการ นายจ้างที่มีลูกจ้างเกิน 200 คนต้องจ้างคนพิการหนึ่งคน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือบริษัทต่างๆ ต้องจ้างลูกจ้างที่เป็นคนพิการ 1 คนต่อลูกจ้างที่ไม่พิการทุก 200 คน ทั้งหน่วยงานของรัฐบาลและรัฐวิสาหกิจต้องปฏิบัติตามระเบียบนี้ ในกรณีที่นายจ้างหรือสถานประกอบการไม่รับคนพิการเข้าทำงานตามสัดส่วนที่กำหนด จะต้องเสียค่าปรับเข้ากองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ

จากรายงานการสำรวจคนพิการ (2544) ทั่วประเทศมีลูกจ้างที่เป็นคนพิการไม่ถึง 1% ของลูกจ้างทั้งหมด