สาธารณรัฐอินโดนีเซียเป็นประเทศหมู่เกาะขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีประมาณ 17,000 เกาะ พื้นที่กว่า 70% ไม่มีผู้คนอาศัย อินโดนีเซียมีทั้งหมด 27 จังหวัดและ 2 แคว้นพิเศษ หลังจากที่ชาวดัตช์ได้เข้ามายึดครองมากกว่า 300 ปี ประเทศอินโดนีเซียก็ได้รับเอกราชจากประเทศเนเธอร์แลนด์ในปี 2492 ประเทศอินโดนีเซียมีหมู่เกาะหลัก 5 เกาะคือ อีเรียน (Irian), ชวา (Java), กาลิมันตัน (Kalimantan), สุลาเวสี (Sulawesi) และสุมาตรา (Sumatra) เกาะชวาเป็นหมู่เกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาเกาะทั้ง 5 เกาะ แต่ประมาณ 60% ของประชากร 200 ล้านคน อาศัยอยู่บนเกาะนี้

หมู่เกาะอินโดนีเซียมีพื้นที่รวมทั้งหมดประมาณ 1,826,440 ตารางกิโลเมตร หมู่เกาะเหล่านี้อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก ชายฝั่งของประเทศอินโดนีเซียยาวประมาณ 2,600 กิโลเมตร และมีพรมแดนติดกับประเทศมาเลเซีย ปาปัวนิวกีนี และติมอร์ตะวันออก เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือสุมาตรา กรุงจาการ์ตาเป็นเมืองหลวงตั้งอยู่บนเกาะชวา

รูป 2

ที่มา: United States Central Intelligence Agency

สถิติประชากรอินโดนีเซียประกอบไปด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย แบ่งเป็น ชาวชวา 45% ชาวซูดาน 14% ชาวมาดู 7.5% ชาวมาเลย์ชายฝั่งทะเล 7.5% และอื่นๆ อีก 26% ภาษาอินโดนีเซียหรือ Bahasa Indonesia เป็นภาษาทางการ อย่างไรก็ตามภาษาอังกฤษ ดัตช์ และภาษาท้องถิ่นอื่นๆ ก็มีการใช้อย่างแพร่หลาย

รูป 3

การนับถือศาสนาการสำรวจจำนวนประชากรปี 2543
2000 Census

Description

ที่มา: สำนักงานสถิติ, การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2543

ประชากร ประชากรของอินโดนีเซีย ตามรายงานของสำนักงานสถิติจากการการสำรวจสำมะโนประชากรที่จัดขึ้นในปี 2543 มีทั้งสิ้น 206,264,595 คน เปรียบเทียบกับการสำรวจจำนวนประชากรปี 2533 ซึ่งพบว่ามี 179,378,946 คน อัตราการเติบโตของประชากรอินโดนีเซียโดยเฉลี่ยต่อปี ระหว่างปี 2533 ถึง 2543 คือ 1.49% ซึ่งจากอัตราการเจริญเติบโตนี้คาดว่าเดือนกรกฎาคมปี 2546 จะมีประชากรที่อาศัยอยู่ในประเทศอินโดนีเซียจำนวน 234.9 ล้านคน

จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2543 พบว่าประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองคิดเป็น 42% ซึ่งหากเปรียบเทียบกับปี 2533 มีเพียง 30.9% เท่านั้น

ที่มา: สำนักงานสถิติ, การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2543
(จำนวนดังกล่าวไม่ใช่จำนวนการสำรวจจำนวนประชากรที่สมบูรณ์ เนื่องจากการ "ไม่ตอบ"แบบสำรวจสำมะโนประชากร)

แรงงาน จากการสำรวจข้อมูลแรงงานแห่งชาติที่จัดขึ้นโดยสำนักงานสถิติ พบว่าประชากรที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไปที่ว่างงานมีจำนวนประมาณ 8.1% ของแรงงานทั้งหมดประมาณ 99 ล้านคน ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2544

ตาราง 2

ที่มา: การสำรวจแรงงานแห่งชาติปี 2544

ตาราง 3

ที่มา: การสำรวจแรงงานแห่งชาติ

ระดับความยากจน จากข้อมูลขององค์การสหประชาชาติ เส้นระดับความยากจนสำหรับแต่ละประเทศจะแตกต่างกันออกไป เนื่องจากสภาพที่ต่างกันในแต่ละประเทศ รวมทั้งรสนิยมท้องถิ่น และค่านิยมทางวัฒนธรรม ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย (ADB) คาดว่าระดับความยากจนในปี 2545 จะมีประชากรจำนวน 17.9% ใช้ชีวิตอยู่ต่ำกว่าเส้นระดับความยากจนของประเทศ ซึ่งมีความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จากในปี 2541 ที่ระดับ 24.2% ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชียระบุว่า ระดับความยากจนนั้นมีผลโดยตรงต่อราคาอาหาร

ปัจจัยชี้วัดทางเศรษฐกิจ ข้อมูลของธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชียระบุว่า เศรษฐกิจเจริญเติบขึ้นในปี 2545 มีการใช้จ่ายด้านการบริโภคของภาคเอกชนเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่รัฐบาลได้ดำเนินมาตรการปรับปรุงความเติบโตทางด้านเศรษฐศาสตร์มหภาคและนโยบายการคลังแบบยั่งยืน จากการก่อการร้ายที่เมืองบาหลีเมื่อเดือนตุลาคม 2545 ทำให้เกิดความชะงักต่อระบบเศรษฐกิจอยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว แต่ยังจะส่งผลกระทบในทางลบต่อความเติบโตทางเศรษฐกิจ ซึ่งคาดว่าจะยังคงอยู่ในระดับที่ปานกลางในปี 2546 และ 2547

การส่งออกและการนำเข้าในปี 2545 มีปริมาณลดลง การใช้จ่ายภาครัฐบาลและเอกชนได้เพิ่มขึ้นอย่างมากในปี 2545 และกลายเป็นปัจจัยกระตุ้นต่อการเติบโตของจีดีพี (ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ) ระหว่างปี 2545 การใช้จ่ายของภาคเอกชนสูงขึ้นกว่าการเติบโตทางด้านรายรับทั้งหมด ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจในทวีปเอเชีย

แม้จะมีการคาดว่าปัจจัยภายนอกจะส่งผลดีต่อการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ การส่งออกก็ต้องเผชิญหน้ากับการแข่งขันระหว่างประเทศในภูมิภาค โดยเฉพาะกับสาธารณรัฐประชาชนจีนและประเทศเวียดนาม

ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) เติบโตที่ 3.7% ในปี 2545 ซึ่งเป็นผลมาจากการใช้จ่ายของภาครัฐและเอกชน การเติบโตในภาคการผลิตมีการรายงานว่ามีอัตรา 3.7% ช่วงปี 2545 แม้ว่าจะมีผลกระทบจากภาวะน้ำท่วมในช่วงต้นปี และมีการใช้จ่ายด้านการลงทุนที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ภาคการเกษตรเติบโต 2.3% ข้อมูลของธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชียพบว่า ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศคาดว่าจะอยู่ที่ 3.4% ในปี 2546 และจะแข็งแกร่งมากขึ้นเป็น 4.0% ในปี 2547

ตาราง 4

ที่มา : ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย, ธนาคารโลก
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอัตราเฉลี่ยในปี 2545 คือ 9,311 ต่อ 1 เหรียญสหรัฐ

งบประมาณ ผลลัพธ์จากการใช้นโยบายการคลังทำให้มีการมีการปรับปรุงขึ้นจากงบประมาณขาดดุล 4.8% ของจีดีพี ในปี 2543 เหลือเพียง 2.5% ในปี 2545 และ 1.8% ในปี 2546 ปัจจัยหลักที่ช่วยลดการขาดดุลคือการดำเนินการลดการอุดหนุนด้านเชื้อเพลิงโดยภาครัฐ การจ่ายดอกเบี้ยยังคงเป็นหนึ่งในค่าใช้จ่ายหลักของงบประมาณ ซึ่งคิดเป็น 5.3% ของจีดีพี ปี 2545

ตาราง 5

ที่มา: ธนาคาร Sentral Republik Indonesia
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอัตราเฉลี่ยในปี 2545 คือ 9,311 ต่อ 1 เหรียญสหรัฐ  

รูป 4

งบประมาณจำแนกตามประเภท ปี 2545

Description

ที่มา: Asian Development Bank

การนำเข้า การนำเข้าเพิ่มขึ้น 0.5% ในปี 2545 มีมูลค่า 35.8 พันล้านเหรียญสหรัฐ การนำเข้าน้ำมันและแก๊สเพิ่มขึ้นจาก 5.7 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2544 เป็น 6.6 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2545 อย่างไรก็ตามสินค้านำเข้านอกเหนือจากน้ำมันและแก๊สได้มีปริมาณลดลง เนื่องจากการนำเข้าวัตถุดิบและสินค้าทุนลดลง

ตาราง 6

ที่มา: ธนาคารโลก

การส่งออกการส่งออกได้เพิ่มขึ้นจาก 57.4 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2544 เป็น 58.8 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2545 สินค้าส่งออกนอกเหนือจากน้ำมันและแก๊สมีมูลค่า 45.3 พันล้านเหรียญสหรัฐ ในขณะที่การส่งออกน้ำมันและแก๊สมีถึง 17.7 พันล้านเหรียญสหรัฐ ช่วงปี 2545 สินค้าส่งออกนอกเหนือจากน้ำมันและแก๊สได้เพิ่มขึ้น 1% เมื่อเปรียบเทียบกับการลดลง 11% ในปี 2544 การส่งออกที่เพิ่มขึ้นช่วยส่งผลดีต่อการเติบโตในภาคเกษตรกรรมและภาคอุตสาหกรรม

ตาราง 7

ที่มา : ธนาคารโลก

อินโดนีเซียเป็นประเทศสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้ง สภาที่ปรึกษาประชาชนประกอบไปด้วยสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกที่ได้รับการคัดสรรโดยทางอ้อม 195 คน ประธานาธิบดีของสาธารณรัฐคือ เมกาวาตรี ซูกาโน่ปูตรี (Megawati Sukarnoputri) และรองประธานาธิบดีคือ ฮัมซาฮ ฮาซ (Hamzah Haz) โดยทั้งคู่ได้รับการเลือกตั้งเข้าดำรงตำแหน่งในเดือนกรกฎาคม 2544

รัฐบาลมีกระทรวงทั้งหมด 4 กระทรวง รัฐมนตรี 16 คน รัฐมนตรีประจำรัฐ 9 คน สถาบันของรัฐบาลที่ไม่ใช่กระทรวง 16 สถาบัน อยู่ที่ระดับรัฐบาลกลาง สาธารณรัฐได้แบ่งการปกครองออกเป็น 32 จังหวัด มีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นผู้ควบคุมดูแล แต่ละจังหวัดก็จะแบ่งออกเป็นอำเภอ (regencies) และเทศบาล และแบ่งย่อยออกอีกเป็นตำบล ในแต่ละตำบลก็จะแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน

The Indonesian National Social Security Association (INSSA) ก่อตั้งขึ้นในปี 2538 ให้เป็นสมาคมของสถาบันประกันสังคมแห่งชาติ 5 แห่ง เพื่อให้บริการที่จำเป็น โดยให้ความคุ้มครองกรณีสูงอายุ การเจ็บป่วย อุบัติเหตุ พิการ และกรณีเสียชีวิต

ระบบประกันสังคมได้แบ่งออกเป็น 5 โครงการที่แยกออกจากกัน และทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมประกันสังคมแห่งชาติอินโดนีเซีย (INSSA)

PT TASPEN – การประกันสังคมสำหรับข้าราชการ TASPEN ก่อตั้งในปี 2506 เพื่อให้บริการสำหรับเงินช่วยเหลือทางการเงินแบบเหมาจ่ายแก่ผู้เกษียณหรือเสียชีวิต โครงการประกันสังคมได้ขยายความคุ้มครองในปี 2524 โดยรวมไปถึงกรณีสูงอายุ ทายาท และกรณีไม่ได้รับเงินบำนาญ

PT ASKES – ประกันสุขภาพสำหรับข้าราชการ ผู้เกษียณอายุ ทหารผ่านศึกและครอบครัว ASKES ก่อตั้งขึ้นในปี 2511 เพื่อให้บริการด้านสุขภาพสำหรับข้าราชการ ผู้เกษียณอายุ ทหารผ่านศึกและครอบครัว โครงการประกันสุขภาพได้ขยายความคุ้มครองในปี 2534 ในโครงการจัดการประกันสุขภาพ เพื่อการให้บริการสวัสดิการสุขภาพที่ครอบคลุมมากยิ่งขึ้น

PT ASABRI - ประกันสังคมสำหรับบุคลากรในกองทัพ PT ASABRI ก่อขึ้นตั้งในปี 2514 เพื่อให้ความคุ้มครองแก่บุคลากรในกองทัพทุกหมู่เหล่า และลูกจ้างพลเรือนของกระทรวงกลาโหม (Ministry of Defense) ในกรณีรายได้ลดลง หรือสูญเสียรายได้เนื่องจากสูงอายุ สิ้นสุดสัญญาการจ้างงาน และการเสียชีวิต

PT JAMSOSTEK – ประกันสังคมลูกจ้างJAMSOSTEK ก่อตั้งในปี 2520 เพื่อเป็นโครงการประกันสังคมแก่ลูกจ้างหรือที่รู้จักกันในนาม ASTEK เพื่อให้ความคุ้มครองต่ออุบัติเหตุจากทำงาน กองทุนบำนาญ และการประกันชีวิต โครงการประกันสังคมได้ขยายการคุ้มครองในปี 2535 โดยจัดให้มีการประกันสุขภาพ และเป็นที่รู้จักกันในนาม ระบบประกันสังคมลูกจ้าง (Employee’s Social Security System)

JASA RAHARJA – ประกันอุบัติเหตุการจราจรJASA RAHARJA ได้บริหารจัดการโครงการประกัน 2 ส่วนหลักคือ

• ประกันสำหรับผู้โดยสารขนส่งมวลชนสาธารณะ ต่ออุบัติเหตุจราจร ภายใต้กองทุนประกันภาคบังคับ (Mandatory Insurance Fund) ต่ออุบัติเหตุที่เกิดขึ้นแก่ผู้โดยสาร
• ประกันบุคคลที่สามต่ออุบัติเหตุยานพาหนะภายใต้ความคุ้มครองของกองทุน จากอุบัติเหตุบนท้องถนน ผลประโยชน์ที่จะได้รับก็จะอยู่ในรูปของการชำระเงินคืนสำหรับการรักษาทางการแพทย์และการชดเชยการเจ็บป่วยและการเสียชีวิต

ระบบการศึกษา ระบบการศึกษาในประเทศอินโดนีเซียเป็นการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี กระทรวงศึกษาธิการได้รับเอาการบูรณาการมาใช้ในการศึกษาและในปี 2532 ก็ได้ประกาศใช้ข้อบังคับ ความว่า

"การศึกษาแบบบูรณาการ เป็นรูปแบบโครงการศึกษาสำหรับเด็กพิการ เพื่อจัดเตรียมเครื่องมือและวิธีการด้านการปรับตัวให้สามารถเข้ากับเด็กปกติในเรื่องสถานศึกษาทั่วไปได้ โดยใช้หลักสูตรทั่วไปที่ใช้ในโรงเรียน"

การศึกษาขั้นพื้นฐาน การศึกษาขั้นพื้นฐานประกอบไปด้วย ระดับประถมศึกษา 6 ปี และระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 3 ปี เป้าหมายของการศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อที่จะให้นักเรียนมีทักษะพื้นฐานในการพัฒนาตนเองในฐานะที่เป็นบุคคล เป็นสมาชิกของสังคม เป็นประชากร และเป็นสมาชิกของมนุษยชาติ เช่นเดียวกับการเตรียมความพร้อมสำหรับการศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

รูปแบบการศึกษาระดับประถมศึกษาใช้เวลา 6 ปี และจะมีรูปแบบการเรียนออกเป็น 2 รูปแบบ นั้นคือ การศึกษาระดับประถมศึกษาแบบทั่วไป และการศึกษาพิเศษสำหรับเด็กพิการ

การศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นใช้เวลา 3 ปี โดยได้มีรูปแบบการศึกษา 2 รูปแบบ คือ การศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ทั่วไป) และการศึกษาพิเศษ (สำหรับเด็กพิการ)

นอกจากรูปแบบการศึกษาที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีโรงเรียนอิสลามระดับประถมศึกษา บริหารจัดการโดยกระทรวงกิจการศาสนาอีกด้วย การศึกษาอิสลามระดับประถมศึกษา (Madrasah Ibtidaiyah) จะเทียบเท่ากับการศึกษาระดับประถมศึกษา และการศึกษาอิสลามระดับมัธยมศึกษา (Madrasah Tsanawlyah) จะเทียบเท่ากับการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

การศึกษาระดับมัธยมศึกษา การศึกษาระดับมัธยมศึกษามีหลายรูปแบบประกอบด้วย การศึกษาระดับมัธยมศึกษาทั่วไป การศึกษาระดับมัธยมอาชีวะศึกษา การศึกษาระดับมัธยมทางด้านศาสนา การศึกษาระดับมัธยมด้านการบริการ และการศึกษาระดับมัธยมแบบพิเศษ การศึกษาระดับมัธยมศึกษาทั่วไปได้ให้ความสำคัญต่อการเพิ่มความรู้และการพัฒนาทักษะของนักเรียน และเพื่อเตรียมความพร้อมให้ศึกษาต่อไปในระดับการศึกษาที่สูงขึ้นไป การศึกษาระดับมัธยมอาชีวะศึกษาให้ความสำคัญกับการเพิ่มพูนทักษะทางด้านอาชีพเฉพาะทาง และมุ่งเน้นที่การเตรียมความพร้อมของนักเรียนในการก้าวสู่โลกของการทำงาน และเพิ่มมุมมองด้านการอาชีพแก่นักเรียนด้วย การศึกษาระดับมัธยมด้านศาสนาให้ความสำคัญต่อความรู้ทางด้านศาสนาเป็นพิเศษ การศึกษาระดับมัธยมด้านการบริการเป็นการศึกษาที่เน้นด้านการปรับปรุงความสามารถในการจัดการในอาชีพ หรือผู้มีความประสงค์จะรับราชการ การศึกษาระดับมัธยมแบบพิเศษเป็นการศึกษาแบบเฉพาะและออกแบบเพื่อนักเรียนที่มีความพิการทางด้านร่างกาย และ/หรือ จิตใจ

การศึกษาระดับอุดมศึกษา การศึกษาระดับอุดมศึกษาเป็นการเพิ่มพูนความรู้จากการศึกษาระดับมัธยมศึกษา ซึ่งประกอบไปด้วยการศึกษาทางด้านวิชาการและการศึกษาทางด้านอาชีพ การศึกษาทางด้านวิชาการมีจุดประสงค์หลักให้นักศึกษาเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการวิจัย ในขณะที่การศึกษาทางด้านอาชีพเน้นทางด้านการพัฒนาทักษะต่างๆ

การเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยแห่งชาติ นักเรียนจะต้องเข้าสอบแข่งขันระดับประเทศและผ่านกระบวนการประเมินผล

การศึกษานอกโรงเรียน การศึกษานอกโรงเรียน เป็นการศึกษาที่จัดนอกระบบโรงเรียน ด้วยกิจกรรมการเรียนการสอนที่ไม่ได้ดำเนินอย่างเป็นขั้นตอนและต่อเนื่อง การศึกษานอกโรงเรียนจะต้องอาศัยครอบครัว การเรียนรู้เป็นกลุ่ม และหลักสูตรต่างๆ การศึกษาภายในครัวครัวจะจัดโดยสมาชิกในครอบครัว และให้ความรู้ด้านศาสนา วัฒนธรรม คุณธรรม และทักษะที่จำเป็นต่างๆ การศึกษานอกโรงเรียนสามารถให้บริการได้โดยตัวแทนของรัฐบาลและหน่วยงานเอกชน ภาคเอกชน และชุมชนต่างๆ ชุมชนอาจจะจัดการศึกษาได้ทุกรูปแบบยกเว้นการศึกษาที่มีอยู่และได้ผลเป็นอย่างดี

อัตราการลงทะเบียนเรียนจากข้อมูลของกองทุนเด็กแห่งสหประชาชาติ (UNICEF) พบว่า อัตราการศึกษาระดับประถมศึกษาสุทธิในช่วงปี 2538 ถึง 2542 เพศชายมี 93% และเพศหญิงมี 90% ในขณะที่อัตราการศึกษาระดับมัธยมศึกษาทั้งหมดในช่วงปีเดียวกันนั้นพบว่ามีเพศชาย 56% และเพศหญิง 54% ตารางที่ 8 แสดงอัตราการลงทะเบียนเรียนแบ่งตามช่วงอายุจากปี 2539 ถึงปี 2543 ตามข้อมูลของสำนักงานสถิติ

ตาราง 8

ที่มา: สำนักงานสถิติ

งบประมาณด้านการศึกษา จากข้อมูลของธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย (ADB) พบว่ารัฐบาลได้ใช้เงินจำนวน 15.9 พันล้านรูปี (1.7 พันล้านเหรียญสหรัฐ) เพื่อการศึกษาในปี 2545 คิดเป็นประมาณ 6.4% ของการจัดสรรทั้งหมดสำหรับหน่วยงานหลักของรัฐบาล และ 4.8% ของค่าใช้จ่ายภาครัฐทั้งหมดในปี 2545

อัตราการอ่านออกเขียนได้ข้อมูลของกองทุนเด็กแห่งสหประชาชาติ (UNICEF) ระบุว่าอัตราการอ่านออกเขียนได้ของผู้ใหญ่ในปี 2543 คิดเป็นเพศชาย 92% และเพศหญิง 82% จากข้อมูลของสำนักงานสถิติ อัตราการอ่านออกเขียนได้สำหรับประชากรทั้งหมดที่มีอายุ 10 ปีขึ้นไปได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากในปี 2539 ที่มี 87.4% เป็น 89.8% ในปี 2542 ตารางที่ 9 แสดงให้เห็นว่าประมาณ 10% ของจำนวนประชากรที่มีอายุ 10 ปีขึ้นไป ไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการ

ตาราง 9

ที่มา : สำนักงานสถิติ

จากข้อมูลขององค์การอนามัยโลก (WHO) ประมาณการณ์อายุเฉลี่ยของชาวอินโดนีเซียพบว่า เพศชายจะมีอายุ 64.4 ปี และเพศหญิง 67.4 ปี องค์การอนามัยโลกได้ประมาณการว่ามีแพทย์ 16 คน ต่อประชากรชาวอินโดนีเซียจำนวน 100,000 คน ประเทศอินโดนีเซียมีแพทย์มากกว่า 34,600 คน และพยาบาล/เจ้าหน้าที่ผดุงครรภ์กว่า 108,000 คน ให้บริการด้านสาธารณะสุข ในโรงพยาบาลของรัฐ 680 แห่ง ศูนย์สาธารณสุข 7,237 แห่ง ศูนย์ย่อย 21,267 แห่ง และศูนย์สาธารณสุขเคลื่อนที่ 6,400 แห่ง

ค่าใช้จ่ายด้านสาธารณสุขทั้งหมดคิดเป็น 2.7% ของจีดีพีในปี 2543 ตามข้อมูลขององค์การอนามัยโลก ขณะที่งบประมาณของรัฐบาลด้านการสาธารณะสุขคิดเป็น 3.1% ของค่าใช้จ่ายทั่วไปในปี 2543

ข้อมูลขององค์การอนามัยโลกระบุว่าการแพร่เชื้อเอชไอวี/เอดส์ในผู้ใหญ่มีอัตราต่ำกว่า 0.1% ของประชากรทั้งหมด องค์กร UNAIDS และกระทรวงสาธารณสุขคาดว่ามีผู้ติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์ในอินโดนีเซียประมาณ 52,000 คน ซึ่งในจำนวนนี้มีเพศหญิงมากกว่า 13,000 คน ในปี 2542 มีผู้เสียชีวิตจากเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ประมาณ 3,100 คน

ตาราง 10

ที่มา:สำนักงานสถิติ

จากข้อมูลของหน่วยข่าวกรองของสหรัฐอเมริกา (United States Central Intelligence Agency) พบว่าประเทศอินโดนีเซียมีผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตประมาณ 24 รายในปี 2543 ผู้ใช้อินเตอร์เน็ตประมาณ 4.4 ล้านคน โทรศัพท์พื้นฐานประมาณ 5.6 เลขหมาย และมีการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ประมาณ 1.1 ล้านเลขหมาย รหัสอินเตอร์เน็ตของประเทศอินโดนีเซีย คือ .id